با تشدید تنشها در خاورمیانه و اختلال در عبور نفتکشها از تنگه هرمز، نگاهها به دریای سرخ دوخته شده است؛ جایی که به گزارش انبیسی نیوز میتواند به گلوگاه بعدی فشار بر بازار جهانی انرژی تبدیل شود.
همزمان با ادامه درگیریها میان ایران و ائتلاف آمریکا و اسرائیل، نگرانیها درباره گسترش دامنه بحران به مسیرهای حیاتی کشتیرانی افزایش یافته است. در شرایطی که عبور و مرور کشتیها از تنگه هرمز با اختلال جدی مواجه شده، اکنون تحلیلگران نسبت به احتمال ناامن شدن دریای سرخ هشدار میدهند؛ مسیری که نقشی کلیدی در انتقال انرژی و تجارت جهانی ایفا میکند
بر اساس گزارشی که انبیسی نیوز منتشر کرده، کاهش محسوس تردد دریایی در خلیج فارس و اطراف تنگه هرمز نشانهای از تأثیر فوری تنشها بر بازار انرژی است. در همین حال، تهدیدهای مطرحشده از سوی حوثیها در یمن، این نگرانی را تقویت کرده که فشار بر مسیرهای جایگزین نیز افزایش یابد
دریای سرخ از طریق تنگه بابالمندب به اقیانوس هند متصل میشود و یکی از مسیرهای مهم عبور نفتکشها به شمار میرود. با محدود شدن مسیر خلیج فارس، بخشی از صادرات انرژی کشورهای منطقه به این مسیر منتقل شده و همین موضوع اهمیت آن را دوچندان کرده است. با این حال، همین افزایش وابستگی باعث شده هرگونه ناامنی در این آبراه پیامدهای گستردهتری داشته باشد
در سالهای اخیر، حوثیها بارها توانایی خود در هدف قرار دادن کشتیها در این منطقه را نشان دادهاند. هرچند این گروه هنوز بهطور مستقیم وارد جنگ اخیر نشده، اما رهبران آن تأکید کردهاند که در صورت لزوم میتوانند به سرعت وارد عمل شوند. همین موضعگیری باعث شده فضای عدم قطعیت در بازارهای انرژی تشدید شود
کارشناسان معتقدند که تصمیم حوثیها برای عدم ورود فوری به درگیری ممکن است بخشی از یک محاسبه راهبردی باشد. به گفته برخی تحلیلگران، این گروه همچنان در حال ارزیابی شرایط است و احتمال دارد بهعنوان یک اهرم فشار در مراحل بعدی بحران مورد استفاده قرار گیرد
در همین حال، تلاش کشورهای منطقه برای یافتن مسیرهای جایگزین نیز با محدودیتهایی مواجه است. افزایش استفاده از خطوط لوله در عربستان و امارات تا حدی از فشار کاسته، اما این مسیرها ظرفیت جبران کامل اختلال در تنگه هرمز را ندارند و در عین حال در برابر تهدیدات امنیتی آسیبپذیر باقی میمانند
دادههای نهادهای بینالمللی نشان میدهد که حتی پیش از تشدید بحران اخیر، حملات پراکنده به کشتیها در دریای سرخ موجب کاهش چشمگیر تردد در این مسیر شده بود. در برخی مقاطع، حجم عبور کشتیها از این منطقه به شکل قابل توجهی کاهش یافته و شرکتهای کشتیرانی ناچار شدهاند مسیرهای طولانیتر و پرهزینهتری را انتخاب کنند
این تغییر مسیرها نه تنها زمان حملونقل را افزایش داده، بلکه هزینههای بیمه و انتقال کالا را نیز بالا برده است؛ موضوعی که در نهایت به افزایش قیمت انرژی و کالاها در بازارهای جهانی منجر میشود
در چنین شرایطی، پرسش اصلی این است که آیا دریای سرخ نیز به صحنه مستقیم درگیری تبدیل خواهد شد یا همچنان در سطح تهدید باقی میماند. بسیاری از تحلیلگران معتقدند پاسخ به این پرسش تا حد زیادی به نحوه پیشرفت جنگ و تصمیم بازیگران کلیدی منطقه بستگی دارد
آنچه روشن است این است که اگر این آبراه نیز با اختلال جدی مواجه شود، جهان با یک شوک انرژی گستردهتر روبهرو خواهد شد؛ وضعیتی که میتواند فشار بر اقتصاد جهانی را بهطور قابل توجهی افزایش دهد و دامنه بحران را فراتر از خاورمیانه گسترش دهد
